Ervaringsverhaal

De hindernis en de trap

“Meer dan 13 jaar werken op de afdeling Schoonmaakonderhoud van het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis. Tussendoor een universitaire studie volgen en afronden. En desondanks wat somber worden over je perspectieven. Waar sta ik nu? Wat wil ik eigenlijk? Wat kan ik en waar kom ik het beste tot mijn recht?”

Het zijn vragen waarop Dion van Alem het antwoord niet in een handomdraai kon vinden. “Mijn loopbaancoach in het CWZ tipte me om mee te doen aan de Dag van de Mobiliteit: een dagje meelopen in een ander bedrijf om je horizon te verbreden. Dat leek me een goed idee: een soort snuffelstage, zo zag ik het.”

Pijn moet je voelen

Dion tekende in op een ‘stageplaats’ bij prestatiecoach Jack Jansen van TopResults. “Naast mij waren er nog een aantal ‘stagiairs’. De visie van Jack is interessant: de coach begeleidt een proces waarin de cliënt zelf zijn stappen moet zetten. Uitgangspunt is dat pijn gevoeld moet worden: confrontaties met jezelf zijn een voorwaarde om vooruit te komen. Dat kan inderdaad een pijnlijk proces opleveren, maar goed, emoties horen erbij.”

Gevoelens

Na een boeiende groepsdiscussie raakte Dion in een open gesprek met twee cliënten die door Jack waren geholpen en die deze stappen inderdaad gezet hadden. “Wat het gesprek me opleverde? In ieder geval de notie dat ‘in je hoofd leven’ niet zaligmakend is. Dat wil zeggen: uitkomen voor je gevoelens mág. Of misschien wel: móet.”

Dynamiek

“Vervolgens kregen we de kans even te ruiken aan de werkwijze van Jack door ‘op elkaar’ te oefenen. Daar kwam een hoop energie en dynamiek aan te pas. De tijd vloog, een teken dat we even helemaal in het proces zaten.”

Moed

Na afloop van de Dag van de Mobiliteit was er een borrel waarop de deelnemers hun ervaringen van de dag konden uitwisselen. Dion: “Er trad een jonge zangeres op. Ze liet zich door haar visuele handicap niet hinderen en zong met veel moed haar liedjes. Voor de verandering voelde ik nu eens geen jaloezie voor iemand die sterker in de schoenen staat dan ik, maar enkel bewondering. ‘Ik moet ook maar eens de boer op met de liedjes die ik al 20 jaar lang schrijf’ dacht ik. Daar moet ik nog wel een aantal hoge drempels voor overwinnen, zo vertrouwde ik Jack toe. En precies daar zette hij een mooie gedachte tegenover: ‘Het mooie van een hindernis is, dat je er een trapje tegenaan kunt zetten’.”